Zioła na zapalenie skóry: oczar, dziurawiec i nagietek

Damian Podraza — zielarz fitoterapeuta
Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje porady lekarza ani farmaceuty. Leków nie należy odstawiać ani zmieniać bez konsultacji z lekarzem prowadzącym.

Zapalenie skóry to ogólna nazwa stanów, w których skóra się czerwieni, swędzi, łuszczy albo sączy. Przy takich dolegliwościach od dawna sięga się po maści, okłady i kąpiele z roślin. Tradycyjnie stosowano na przykład maść i olej z dziurawca oraz kąpiele z kory dębu [1][2].
W skrócie
- Kremy i maści z oczaru wirginijskiego łagodziły objawy atopowego zapalenia skóry, a w jednym badaniu maść działała lepiej niż preparat bez czynnych składników.
- W jednym badaniu krem ze specjalnym wyciągiem z dziurawca lepiej łagodził atopowe zapalenie skóry niż krem bez czynnych składników.
- Maść z nagietka w jednym badaniu lepiej niż trolamina chroniła skórę przed zapaleniem po naświetlaniach, w drugim nie wypadła lepiej od żelu porównawczego.
- Korę dębu tradycyjnie stosuje się do okładów, przemywań i kąpieli przy zapaleniu skóry i wypryskach.
- Dziurawca nie łączy się z acenokumarolem ani z cyklosporyną, a lukrecji z digoksyną.
Oczar wirginijski
Oczar wirginijski (Hamamelis virginiana) to roślina, z której liści przygotowuje się kremy i maści do smarowania skóry [3].
W jednym badaniu porównywano osoby z atopowym zapaleniem skóry, które smarowały skórę maścią z oczaru, z osobami stosującymi maść bez czynnych składników [3]. Maść z oczaru wypadła lepiej, ale nie pomogła w kontaktowym zapaleniu skóry wywołanym przez czynnik drażniący [3]. W innym takim badaniu swędzenie, zaczerwienienie i łuszczenie zmniejszyły się zarówno po kremie z oczaru, jak i po słabym kremie z hydrokortyzonem (lekiem sterydowym) oraz po samym kremie bez dodatków [3]. W badaniu bez grupy porównawczej krem z liści oczaru wyraźnie łagodził objawy egzemy, ale nie wiadomo, ile poprawy przyszłoby samo [3].
Oczar stosowany na skórę może w rzadkich przypadkach sam wywołać kontaktowe zapalenie skóry [3]. Opisano przypadek kobiety, u której żel pod oczy z oczarem wywołał obrzęk, a potem wyprysk na twarzy i szyi [4].
Dziurawiec zwyczajny
Dziurawiec zwyczajny (Hypericum perforatum) to roślina, z której ziela (nadziemnej części rośliny) przygotowuje się maści, oleje i kremy na skórę [1]. Tradycyjnie maść i olej z dziurawca stosowano przy zapaleniu skóry, ranach, siniakach i łupieżu [1]. Olejowy wyciąg z dziurawca to tradycyjny środek łagodzący oparzenia i ból skóry [5]. Przy łojotokowym zapaleniu skóry zalecano też wyciąg z dziurawca [6].
W badaniu u osób z łagodnym lub umiarkowanym atopowym zapaleniem skóry krem z dziurawca działał lepiej niż krem bez czynnych składników [1]. Badano krem ze specjalnym wyciągiem z dziurawca, a nie dowolny olej z tej rośliny [1][5].
Najczęściej zgłaszanym działaniem niepożądanym dziurawca są reakcje skóry na światło, ale zdarzają się one bardzo rzadko [1]. Źródła zalecają unikanie dziurawca u osób uczulonych na tę roślinę lub jej składniki [1]. Dziurawca nie stosuje się jednocześnie z acenokumarolem (lekiem przeciwzakrzepowym na receptę), bo lek może działać słabiej [7]. Z cyklosporyną (lekiem po przeszczepie) bezwzględnie się go nie łączy, bo rośnie ryzyko odrzucenia przeszczepu [7].
Nagietek lekarski
Nagietek lekarski (Calendula officinalis) to roślina, której kwiaty i kwitnące ziele wykorzystuje się na skórę [8]. Zewnętrznie stosuje się alkoholowe i olejowe wyciągi z kwiatów nagietka, między innymi przy zapaleniu skóry, wysypkach, ranach i oparzeniach [8]. Jego czynne składniki słabo rozpuszczają się w wodzie, dlatego używa się wyciągów w alkoholu lub oleju [8]. W piśmiennictwie opisuje się też ocet nagietkowy ze świeżego ziela do smarowania skóry przy świądzie i zapaleniu skóry [8].
U kobiet naświetlanych z powodu raka piersi w jednym badaniu maść z nagietka lepiej chroniła przed ostrym zapaleniem skóry niż trolamina (krem uznawany w wielu szpitalach za standard) [5][9]. Przegląd badań pokazuje jednak, że w drugim takim badaniu nagietek nie wypadł lepiej niż żel porównawczy [10].
Po preparatach z nagietka zgłaszano uczuleniowe zapalenie skóry, ale zdarza się to niezwykle rzadko [11]. Uczuleniu na nagietek często towarzyszą reakcje na nikiel, substancje zapachowe i propolis [11]. Opisywano możliwą interakcję nagietka z lekami immunosupresyjnymi (osłabiającymi działanie układu odpornościowego) [12].
Jak przygotowaćocet ziołowy
- Surowiec
- kwitnące ziele
- Sposób
- ocet ziołowy
- Używa się świeżego, kwitnącego ziela, drobno posiekanego.
- Ziele zalewa się octem z dodatkiem spirytusu i co jakiś czas wstrząsa.
- Przecedzonym octem smaruje się skórę.
Kroki według źródeł, bez ilości i dawkowania.
Mirra
Mirrę (Commiphora molmol) tradycyjnie stosowano zewnętrznie na stany zapalne skóry, rany, otarcia i trudno gojące się owrzodzenia [13]. Zaleca się ją także do stosowania na skórę przy łagodnych stanach zapalnych, drobnych ranach i otarciach [13].
Mirra jest przeciwwskazana u osób z alergią [13]. Po smarowaniu skóry mirrą zgłaszano uczuleniowe zapalenie skóry [13]. U dzieci z egzemą atopową ciągłe smarowanie skóry olejkami eterycznymi, także olejkiem z mirry, wiązało się z nasileniem objawów [13]. Opisano też doniesienie, że mirra osłabiała działanie warfaryny (leku przeciwzakrzepowego na receptę) [13].
Wiesiołek dwuletni
Wiesiołek dwuletni (Oenothera biennis) to roślina, z której nasion otrzymuje się olej przyjmowany przy atopowym zapaleniu skóry [14]. Przegląd wielu badań uznał dowody za niewystarczające, by zalecać olej z wiesiołka w egzemie atopowej [14]. Jedno nowsze badanie sugeruje, że może on pomagać w niezapalnej postaci atopowego zapalenia skóry [14].
W badaniach u dzieci z egzemą atopową nie zaobserwowano działań niepożądanych po oleju z wiesiołka [15]. Opisywano możliwą interakcję oleju z wiesiołka z fenytoiną (lekiem przeciwpadaczkowym), a w padaczce zaleca się go unikać [16].
Dąb szypułkowy
Dąb szypułkowy (Quercus robur) to drzewo, którego kora służy do przygotowania odwarów, okładów i kąpieli [2]. Wyciągi z kory dębu stosuje się zewnętrznie przy zapaleniu skóry, wypryskach, drobnych oparzeniach i małych ranach [2][17]. Odwarem z kory przemywa się zapalnie zmienioną, sączącą skórę albo robi się z niego okłady [2].
W piśmiennictwie do odwaru podaje się łyżkę rozdrobnionej kory na szklankę wody [2]. Przy zapaleniu skóry i niektórych innych chorobach skóry stosuje się też kąpiele z dodatkiem odwaru z kory [2][17].
Jak przygotowaćodwar
- Surowiec
- kora
- Sposób
- odwar
Jak zrobić odwar
Korę dębu rozdrabnia się, zalewa zimną wodą, doprowadza do wrzenia i trzyma pod przykryciem na małym ogniu około 30 minut, potem przecedza.
- Korę przed gotowaniem się rozdrabnia.
- Przecedzonym odwarem przemywa się zapalnie zmienioną, sączącą skórę albo robi się z niego okłady.
Kroki według źródeł, bez ilości i dawkowania.
Lukrecja gładka
Lukrecja gładka (Glycyrrhiza glabra) to roślina, z której przygotowuje się między innymi żele na skórę [18]. W badaniu u osób z atopowym zapaleniem skóry żel z lukrecji zmniejszał zaczerwienienie, obrzęk i swędzenie [18].
Lukrecja jest przeciwwskazana przy obrzękach i niewydolności serca [18]. Nie łączy się jej z digoksyną (lekiem nasercowym), bo rośnie ryzyko działań toksycznych tego leku [19].
Dla dociekliwych: szczegóły badań i mechanizmy
W badaniu bez grupy porównawczej 37 pacjentów z różnymi postaciami egzemy smarowało skórę kremem z liści oczaru dwa razy dziennie przez 2 tygodnie (dawka użyta w badaniu, nie zalecenie), a objawy ustąpiły lub wyraźnie się zmniejszyły [3]. U 22 pacjentów z atopowym zapaleniem skóry standaryzowana maść z oczaru łagodziła objawy podobnie jak krem z bufeksamakiem (lekiem przeciwzapalnym do stosowania na skórę) [3]. W badaniu u 72 pacjentów krem zawierał 5,35 g destylatu oczaru na 100 g (dawka użyta w badaniu, nie zalecenie), a porównywano go z 0,5% kremem hydrokortyzonowym i samym kremem bazowym [3]. Maść, która wypadła lepiej niż preparat bez czynnych składników, zawierała 25% wodnego destylatu oczaru (dawka użyta w badaniu, nie zalecenie) [3]. W badaniu bez grupy porównawczej płyn z destylatem oczaru i olejkiem melisy łagodził świąd i zaczerwienienie przy odparzeniach skóry od tarcia [3].
Badany krem z dziurawca zawierał 5% wyciągu rozpuszczalnego w tłuszczach (dawka użyta w badaniu, nie zalecenie) [1]. Wyciąg był bogaty w hiperforynę (jeden z naturalnych składników dziurawca) [5]. Reakcje skóry na światło zgłaszano z częstością 1 na 300 000 przypadków [1].
Przegląd obejmował 14 badań nad wyciągiem z kwiatów nagietka, w tym 7 badań na zwierzętach i 7 badań u ludzi [10]. Z dwóch badań nad zapobieganiem zapaleniu skóry po naświetlaniach jedno wykazało przewagę nagietka nad trolaminą, a drugie nie wykazało przewagi nad kremem z żelem wodnym [10]. Autorzy przeglądu uznali, że potrzebne są większe, dobrze zaplanowane badania [10].
W piśmiennictwie typowa dawka dobowa oleju z wiesiołka u dorosłych z atopowym zapaleniem skóry odpowiada 250–500 mg kwasu gamma-linolenowego, jednego z kwasów tłuszczowych tego oleju (dawka z piśmiennictwa, nie zalecenie) [14]. Autorzy nowszego badania przypuszczają, że olej może działać przez wpływ na interferon gamma (substancję sygnałową układu odpornościowego) [14].
Najczęstsze pytania
- Jakie zioła stosuje się przy zapaleniu skóry?
Tradycyjnie na skórę stosuje się między innymi maść i olej z dziurawca, wyciągi z kwiatów nagietka oraz odwary i kąpiele z kory dębu [1][8][2]. W kilku badaniach u osób z atopowym zapaleniem skóry kremy i maści z oczaru wirginijskiego łagodziły objawy [3].
- Czy nagietek pomaga na zapalenie skóry po naświetlaniach?
W jednym badaniu maść z nagietka lepiej niż trolamina chroniła przed ostrym zapaleniem skóry u kobiet naświetlanych z powodu raka piersi [5]. W drugim takim badaniu nagietek nie wypadł lepiej niż żel porównawczy [10].
- Na co uważać, stosując dziurawiec?
Najczęstszym zgłaszanym działaniem niepożądanym są bardzo rzadkie reakcje skóry na światło, a u osób uczulonych na dziurawiec zaleca się go unikać [1]. Dziurawca nie łączy się z acenokumarolem (lekiem przeciwzakrzepowym) ani z cyklosporyną (lekiem po przeszczepie) [7].
Źródła
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „St John’s wort”
- Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” (1987), monografia „28. Dąb szypułkowy”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Witchhazel”
- Simon Mills, Kerry Bone, „The Essential Guide to Herbal Safety” (2005)
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Herbal approaches to pathological states”
- Aleksander Ożarowski (red.), „Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy” (1982)
- EMA HMPC — Hyperici herba
- Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” (1987), monografia „91. Nagietek lekarski”
- Pommier P, Gomez F, Sunyach MP et al. Phase III randomized trial of Calendula officinalis compared with trolamine for the prevention of acute dermatitis during irradiation for breast cancer. Journal of clinical oncology : official journal of the American Society of Clinical Oncology, 2004
- Givol O, Kornhaber R, Visentin D et al. A systematic review of Calendula officinalis extract for wound healing. Wound repair and regeneration : official publication of the Wound Healing Society [and] the European Tissue Repair Society, 2019
- Simon Mills, Kerry Bone, „The Essential Guide to Herbal Safety” (2005), monografia „Calendula”
- Zitterl-Eglseer et al. J Ethnopharmacol 1997;57(2):139-144
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Myrrh”
- Simon Mills, Kerry Bone, „The Essential Guide to Herbal Safety” (2005), monografia „Evening Primrose Oil”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Evening primrose oil”
- Miller LG. Arch Intern Med. 1998;158(20):2200–2211
- Aleksander Ożarowski (red.), „Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy” (1982), monografia „Quercus robur — Dąb szypułkowy”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Licorice”
- EMA HMPC — Liquiritiae radix
Część danych o interakcjach pochodzi ze zbioru tapirro (licencja MIT).