Alkaloidy pirolizydynowe – ciemna strona dawnych ziół

Damian Podraza — zielarz fitoterapeuta
Artykuł ma charakter edukacyjny i nie zastępuje porady lekarza ani farmaceuty. Leków nie należy odstawiać ani zmieniać bez konsultacji z lekarzem prowadzącym.

Żywokost lekarski (Symphytum officinale) w medycynie ludowej uchodził za środek przy złamaniach kości, a jego nazwa pochodzi od słów „żywi kość” [1]. Podbiał pospolity (Tussilago farfara) to dawne zioło na suchy kaszel i łagodne nieżyty górnych dróg oddechowych [2]. W obu roślinach wykryto alkaloidy pirolizydynowe, a wartość leczniczą żywokostu oceniono z tego powodu na nowo [3][1].
W skrócie
- Żywokost i podbiał zawierają alkaloidy pirolizydynowe, które mogą powodować chorobę zarostową żył wątroby.
- Ta choroba objawia się zwykle bolesnym powiększeniem wątroby, płynem w jamie brzusznej i żółtaczką.
- Żywokostu nie zaleca się do stosowania wewnętrznego ze względu na szkodliwość dla wątroby i działanie rakotwórcze.
- Preparatów żywokostu nie stosuje się w ciąży ani przy karmieniu piersią, a podbiału nie przyjmuje się w ciąży.
- Herbaty z alkaloidami pirolizydynowymi mogą wywołać chorobę żył wątroby u niemowląt.
Żywokost – roślina, która „żywi kość”
W medycynie ludowej korzeń żywokostu stosowano wspomagająco przy złamaniach kości i w zapaleniu szpiku kostnego [4]. Dawniej miazgę z korzenia, maści albo odwary przykładano na oparzenia, odmrożenia, trudno gojące się rany i owrzodzenia żylakowe podudzi [1]. W dawnych poradnikach zielarskich gojące działanie korzenia przypisywano głównie alantoinie (substancji, która przyspiesza odnowę naskórka) [4]. Wieloletnie obserwacje wskazywały jednak, że maści z samą alantoiną działają zwykle słabiej niż wyciągi z korzenia [1]. Przed wykryciem alkaloidów korzeń podawano też doustnie, m.in. w chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy oraz w nieżytach przewodu pokarmowego [1].
Żywokost lekarski. Dzwonkowate, fioletowe kwiaty zwisają w zwiniętych kwiatostanach, a łodyga i liście są szorstko owłosione. Fot. Robert Flogaus-Faust / Wikimedia Commons, CC BY 4.0Podbiał – dawne zioło od kaszlu
Liść podbiału stosowano pomocniczo w przewlekłym zapaleniu oskrzeli, przy osłabionym odruchu kaszlowym oraz w suchym nieżycie gardła u palaczy i osób starszych [2][5]. Odwarowi z liścia przypisywano powlekanie błon śluzowych gardła, rozrzedzanie zalegającej wydzieliny i ułatwianie odkrztuszania [2][5]. Kwiat podbiału zalecano zwłaszcza dla złagodzenia suchego kaszlu u osób starszych ze skłonnością do skurczu oskrzeli [2].
Zastrzegano przy tym, że przetworów z podbiału nie stosuje się przez dłuższy czas, ponieważ zawierają niewielkie ilości alkaloidów pirolizydynowych [2]. Podbiał może mieć działanie rakotwórcze [6]. Uznaje się go za potencjalnie toksyczny i generalnie niezalecany do stosowania wewnętrznego [7].
Czym są te alkaloidy i jak szkodzą wątrobie
Alkaloidy pirolizydynowe to związki obecne w niektórych roślinach leczniczych, m.in. w żywokoście lekarskim i podbiale pospolitym [8]. Szczególnie groźna jest ich odmiana nazywana nienasyconą, bo kilka takich alkaloidów uszkadza wątrobę u ludzi [9]. Nie wszystkie alkaloidy z tej grupy są szkodliwe: te obecne w jeżówce i arnice nie mają budowy potrzebnej do uszkadzania wątroby [10][11]. W żywokoście najwięcej alkaloidów jest w korzeniu, który zawiera ich 10–100 razy więcej niż liście [8].
W wątrobie nienasycone alkaloidy zamieniają się w substancje, które niszczą komórki wyściełające drobne naczynia krwionośne tego narządu [8][12]. Naczynia się zamykają, krew przepływa słabiej i fragmenty wątroby obumierają [8]. Taki stan nazywa się zespołem niedrożności zatok wątrobowych albo chorobą zarostową żył wątroby [12][8][6]. Objawia się zwykle bolesnym powiększeniem wątroby, płynem w jamie brzusznej i żółtaczką [12].
W badaniach toksykologicznych długotrwałe podawanie alkaloidów żywokostu stopniowo i początkowo bez objawów uszkadzało wątrobę aż do marskości [1]. W tak uszkodzonej wątrobie często rozwijał się rak [1]. Przegląd piśmiennictwa wskazuje, że ziołowe preparaty z tymi alkaloidami mogą uszkadzać wątrobę, a natychmiastowe odstawienie preparatu chroni ją przed dalszą szkodą [13]. U dorosłej kobiety chorobę zarostową żył wątroby powiązano z długotrwałym piciem mate (napoju z ostrokrzewu paragwajskiego) zawierającej niewielkie ilości tych alkaloidów [14].
Dlaczego żywokostu nie stosuje się doustnie
Ze względu na szkodliwość dla wątroby oraz działanie rakotwórcze i uszkadzające materiał genetyczny surowiec żywokostu nie jest zalecany do stosowania wewnętrznego [15]. Wszystkie gatunki żywokostu uznaje się za potencjalnie toksyczne [7]. Po wykryciu toksyczności alkaloidów w Polsce zakazano leczniczego stosowania żywokostu, wstrzymano produkcję jego preparatów i zmieniono skład mieszanek z jego korzeniem [1]. Doustne stosowanie korzenia i skoncentrowanych produktów z żywokostu ograniczono w Europie i USA [8].
W Niemczech, Francji i Włoszech przetwory do stosowania na skórę wytwarza się do czasu ustalenia, czy ta droga podania jest wystarczająco bezpieczna [1]. W jednym badaniu u 142 osób ze świeżym skręceniem stawu skokowego porównywano osoby smarujące staw maścią z wyciągiem z korzenia żywokostu z osobami, które dostały maść bez wyciągu [16]. Ból i obrzęk zmniejszały się wyraźniej przy maści z wyciągiem, a działań niepożądanych nie zgłoszono [16]. Badano jeden konkretny preparat z wyciągiem, a nie domowe okłady czy maści z korzenia [16].
Ciąża i karmienie piersią
Alkaloidy pirolizydynowe obecne w żywokoście i podbiale mogą wywoływać wady rozwojowe u płodu [8]. Preparatów żywokostu nie stosuje się w ciąży ani w okresie karmienia piersią [15]. Podbiał zalicza się do ziół toksycznych lub potencjalnie toksycznych, których nie przyjmuje się w ciąży [8]. W piśmiennictwie zielarskim podkreśla się, że preparatów podbiału nie wolno zalecać kobietom w ciąży ani karmiącym piersią [17][18].
Czego nie stosować samodzielnie
Młode, niekwitnące rośliny żywokostu mają liście podobne do naparstnicy, a pomyłkowe użycie liści naparstnicy, np. do herbaty z ogródka, może zatruć serce [8]. Handlowa herbata z liści żywokostu bywała zanieczyszczona liśćmi pokrzyku wilczej jagody, co grozi zatruciem atropiną (silnie trującą substancją tej rośliny) [8]. Starzec zwyczajny i pokrewne gatunki zawierają alkaloidy pirolizydynowe i z tego powodu wycofano je z lecznictwa [1]. Z tego samego powodu z lecznictwa wycofano ostrzeń pospolity [1].

W Arizonie niemowlęta pojone dużymi ilościami herbaty z rzekomo innego ziela dostały w rzeczywistości starzec o tej samej nazwie ludowej i jedno z dzieci zmarło [8]. W piśmiennictwie zielarskim odradza się łączenie podbiału z lepiężnikiem, starcami i żywokostem, bo zawartość alkaloidów pirolizydynowych się sumuje [17].
Dzieci i nastolatki
Herbaty ziołowe zawierające alkaloidy pirolizydynowe mogą wywołać u niemowląt odwracalną chorobę żył wątroby [6]. Źródło nie określa granicy wieku. Chorobę zarostową żył wątroby opisano u niemowlęcia po herbacie z podbiału, prawdopodobnie pomylonego z inną rośliną [6].
Dla dociekliwych: szczegóły badań i mechanizmy
Alkaloidy pirolizydynowe są estrami aminoalkoholi zwanych necynami i kwasów nazywanych kwasami necynowymi [19]. Wątroba przekształca nienasycone alkaloidy w reaktywne pirole (związki niszczące komórki), które wiążą się z białkami i uszkadzają śródbłonek zatok wątrobowych [8][12]. Siła działania poszczególnych alkaloidów bardzo się różni, a różne gatunki są na nie różnie wrażliwe [9]. U gryzoni laboratoryjnych niektóre z nich silnie sprzyjały powstawaniu raka wątroby [9]. U zwierząt doświadczalnych alkaloidy żywokostu uszkadzały też płuca, po czym mogły rozwinąć się zmiany nowotworowe, zwykle gruczolak [1]. W badaniu na komórkach korzeni bobu rozcieńczone napary z korzenia żywokostu i jedna z frakcji alkaloidowych uszkadzały materiał genetyczny [20].
Według jednego źródła korzeń żywokostu zawiera 0,02–0,07% alkaloidów pirolizydynowych, według innego do 0,32% [15][1]. W liściu podbiału zawartość tych alkaloidów wynosi do 0,000045% [15]. W podbiale z Australii i Norwegii wykryto senkirkinę (alkaloid uznawany za toksyczny), a w surowcu ze środkowej i zachodniej Europy tussilaginę (alkaloid o budowie nasyconej), która nie wykazuje działania toksycznego [2][21][15].
W piśmiennictwie farmakognostycznym podaje się, że w dziennej dawce naparu z liścia podbiału nie może być więcej niż 10 µg nienasyconych alkaloidów pirolizydynowych [15]. W wyciągu lub soku z podbiału granica wynosi 1 µg tych alkaloidów [15]. Podawana jest też granica 100 µg takich alkaloidów i ich N-tlenków w dawce dobowej [15]. Komisja E zalecała, by preparatów z podbiału nie przyjmować dłużej niż 6 tygodni [17].
W badaniu z grupą porównawczą u 142 osób z jednostronnym skręceniem stawu skokowego (średni wiek 31,8 roku) maść z wyciągiem z korzenia żywokostu stosowano cztery razy dziennie przez 8 dni (dawka użyta w badaniu, nie zalecenie) [16]. W porównaniu z maścią bez wyciągu wyraźniej zmniejszały się ból i obrzęk, a ruchomość stawu była lepsza [16].
Najczęstsze pytania
- Czym są alkaloidy pirolizydynowe?
To związki obecne w niektórych roślinach leczniczych, m.in. w żywokoście lekarskim i podbiale pospolitym [8]. Kilka z nich, z odmiany nazywanej nienasyconą, uszkadza wątrobę u ludzi [9].
- Czy żywokost można pić jako herbatę?
Surowiec żywokostu nie jest zalecany do stosowania wewnętrznego ze względu na szkodliwość alkaloidów dla wątroby oraz ich działanie rakotwórcze [15]. Doustne stosowanie korzenia i skoncentrowanych produktów z żywokostu ograniczono w Europie i USA [8].
- Czy maść z żywokostu pomaga przy skręceniu kostki?
W jednym badaniu u osób ze skręconym stawem skokowym maść z wyciągiem z korzenia żywokostu zmniejszała ból i obrzęk wyraźniej niż maść bez wyciągu [16]. W części krajów przetwory na skórę wytwarza się do czasu ustalenia, czy ta droga podania jest wystarczająco bezpieczna [1].
- Czy podbiał na kaszel jest bezpieczny?
Liść podbiału stosowano dawniej pomocniczo przy przewlekłym zapaleniu oskrzeli, ale jego przetworów nie stosuje się przez dłuższy czas z powodu alkaloidów pirolizydynowych [2]. Podbiał uznaje się za potencjalnie toksyczny i generalnie niezalecany do stosowania wewnętrznego [7].
Źródła
- Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” (1987), monografia „155. Żywokost lekarski”
- Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” (1987), monografia „107. Podbiał pospolity”
- Aleksander Ożarowski, Wacław Jaroniewski, „Rośliny lecznicze i ich praktyczne zastosowanie” (1987)
- Aleksander Ożarowski (red.), „Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy” (1982), monografia „Symphytum officinale — Żywokost lekarski”
- Aleksander Ożarowski (red.), „Ziołolecznictwo — Poradnik dla lekarzy” (1982), monografia „Tussilago farfara — Podbiał pospolity”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Optimising safety”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Appendices A-E”
- Simon Mills, Kerry Bone, „The Essential Guide to Herbal Safety” (2005)
- Schrenk D, Gao L, Lin G et al. Pyrrolizidine alkaloids in food and phytomedicine: Occurrence, exposure, toxicity, mechanisms, and risk assessment - A review. Food and chemical toxicology : an international journal published for the British Industrial Biological Research Association, 2020
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Echinacea root”
- Kerry Bone, Simon Mills, „Principles and Practice of Phytotherapy: Modern Herbal Medicine” (2013), monografia „Arnica flowers”
- Yang XQ, Ye J, Li X et al. Pyrrolizidine alkaloids-induced hepatic sinusoidal obstruction syndrome: Pathogenesis, clinical manifestations, diagnosis, treatment, and outcomes. World journal of gastroenterology, 2019
- Neuman MG, Cohen L, Opris M et al. Hepatotoxicity of Pyrrolizidine Alkaloids. Journal of pharmacy & pharmaceutical sciences : a publication of the Canadian Society for Pharmaceutical Sciences, Societe canadienne des sciences pharmaceutiques, 2015
- „Mate”, mskcc.org
- Irena Matławska (red.), „Farmakognozja. Część 1”
- Koll R, Buhr M, Dieter R et al. Efficacy and tolerance of a comfrey root extract (Extr. Rad. Symphyti) in the treatment of ankle distorsions: results of a multicenter, randomized, placebo-controlled, double-blind study. Phytomedicine : international journal of phytotherapy and phytopharmacology, 2004
- Henryk Różański, „Podbiał – Tussilago farfara Linne”, rozanski.li
- Henryk Różański, „Wiosną nie zapominać o podbiale”, rozanski.li
- Irena Matławska (red.), „Farmakognozja. Część 2”
- Furmanowa M, Guzewska J, Bełdowska B. Mutagenic effects of aqueous extracts of Symphytum officinale L. and of its alkaloidal fractions. Journal of applied toxicology : JAT, 1983
- Jiang Z, Liu F, Goh JJ et al. Determination of senkirkine and senecionine in Tussilago farfara using microwave-assisted extraction and pressurized hot water extraction with liquid chromatography tandem mass spectrometry. Talanta, 2009